500€: Οι “φρουροί του Ρήνου” επαγρυπνούν

Ο τίτλος του δημοσιεύματος δημιουργούσε ανησυχία καθώς ανέφερε: “Αγωνία για το 500ευρω πριν από την απόσυρση”. Η δημοσιογράφος μετέφερε στο κοινό τη φήμη περί της κατάργησης σαν να ήταν πραγματικό γεγονός, καθώς δεν υπάρχει καμία επίσημη απόφαση.

“Την προσοχή τράβηξε χθες στο διαδίκτυο η «καταγγελία» επιχειρηματία, ο οποίος προσπάθησε να «χαλάσει» ένα χαρτονόμισμα των 500 ευρώ σε υποκατάστημα τράπεζας στο κέντρο των Αθηνών, όμως οι υπάλληλοι και η διευθύντρια της τράπεζας αρνήθηκαν να τον εξυπηρετήσουν, λέγοντας ότι υπάρχει ειδική διάταξη η οποία δεν επιτρέπει την ανταλλαγή του χαρτονομίσματος των 500 ευρώ με χαρτονομίσματα χαμηλότερης αξίας, παρά μόνον εάν αυτό κατατεθεί σε τραπεζικό λογαριασμό.”

Στο ίδιο δημοσίευμα αναφέρεται ότι στην Ελλάδα υπάρχουν εκτός τραπεζικού συστήματος περίπου 40 δις σε 500ευρα, τα οποία αναμένεται να καταργηθούν από την ΕΚΤ στα πλαίσια της -δήθεν- αντιμετώπισης της τρομοκρατίας. Το πρόσχημα της τρομοκρατίας δεν πείθει. Τι θα κάνει η ΕΚΤ αν έπειτα οι τρομοκράτες χρησιμοποιήσουν τα χαρτονομίσματα των 200 και των 100 ευρώ; Θα τα καταργήσει; Είναι σε όλους κατανοητό, ότι τα χρήματα που έχουν αποσυρθεί από τις ελληνικές τράπεζες δεν μπορεί να ανήκουν σε τρομοκράτες και σίγουρα, εκείνοι που ανησυχούν δεν είναι οι έμποροι ναρκωτικών.  Αντιθέτως ανήκουν στις τάξεις των αποταμιευτών που βλέποντας το τραπεζικό σύστημα να κατεδαφίζεται, περιέσωσαν ότι μπορούσαν. Δυστυχώς όμως, οι άνθρωποι των κατεστραμμένων τραπεζών και τα υπερδανεισμένα φερέφωνα τους, θεωρούν τρομοκράτες όσους διατηρούν χρήματα έξω από το τραπεζικό σύστημα. Το 500ευρω χρησιμοποιείται ως αποθεματικό αξίας, διότι τα τραπεζικά αποθετήρια έχουν μετατραπεί σε ρημαγμένα αποχωρητήρια.

Πως μπορεί όμως μπορεί να βοηθήσει το bitcoin και ποιοι είναι οι  άγρυπνοι“φρουροί του Ρήνου”;

Η νομική σκοπιά: Στη Γερμανία οι αντιδράσεις για το θέμα αυτό είναι πολύ μεγάλες. Με αφορμή τις συζητήσεις για τον περιορισμό των μετρητών, ο πρώην πρόεδρος του Ομοσπονδιακού Συνταγματικού Δικαστηρίου, Hans-Jürgen Papier, εξέφρασε την άποψη ότι μια απόφαση που θα περιόριζε την οικονομική ελευθερία θα ήταν αντισυνταγματική, ενώ, η Γερμανική Ένωση Δικαστών αντιμετώπισε το ενδεχόμενο με επιφύλαξη. Μια ακόμη προσφυγή στο Ανώτατο Γερμανικό Δικαστήριο ή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο κατά της ΕΚΤ, όχι μόνο θα πάγωνε ή καθυστερούσε κάθε απόπειρα κατάργησης, αλλά θα κλόνιζε την εμπιστοσύνη του πληθυσμού απέναντι στο θεσμό της Κεντρικής Τράπεζας. Άρα, δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας και πανικού. Οι Γερμανοί, με εξαίρεση τους σοσιαλδημοκράτες, παραμένουν άγρυπνοι “Φρουροί του Ρήνου”, σε πείσμα διαφόρων ανόητων.

Η πολιτική σκοπιά: Τους επόμενους μήνες πραγματοποιούνται στη Γερμανία πέντε κρίσιμες περιφερειακές εκλογές, στις οποίες αναμένεται να ενισχυθεί σημαντικά το υπέρ-συντηρητικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD). Ήδη, το ζήτημα της κατάργησης του 500ευρου έχει ανέβει πολύ ψηλά στην ατζέντα* του AfD, το οποίο πολιτικά βρίσκεται δεξιότερα του κόμματος της Καγκελαρίου Μέρκελ. Οι δημοσκοπήσεις δίνουν στην “Εναλλακτική” ποσοστά από 10% μέχρι 15% για τις τρεις περιφερειακές εκλογές που θα γίνουν σε δύο εβδομάδες. Μια απόφαση για κατάργηση του 500ευρου θα ήταν θείο δώρο και θα ενίσχυε σημαντικά τα ποσοστά τους. Επίσης, το 2017 θα γίνουν οι ομοσπονδιακές εκλογές, το αντίστοιχο των εθνικών εκλογών στην Ελλάδα, και σίγουρα, κανείς δεν ήθελε να έχει θέματα όπως το μεταναστευτικό ή την κατάργηση του χαρτονομίσματος ανοιχτά. Για την γερμανική κοινωνία, που χρησιμοποιεί σε ποσοστό 75% μετρητά και που είναι συνυφασμένη με την οικονομία της αγοράς, μια απόφαση σαν αυτή που “διέρρευσε” θα δημιουργούσε μεγάλη ανησυχία καθώς, από την άλλη πλευρά του Ρήνου, οι Γάλλοι πρωτοστατούν στη “μάχη” της κατάργησης.
*http://www.bargeld-lacht.org/

Από τη σκοπιά της ΕΚΤ: Αν και εντός της ΕΚΤ οι Γάλλοι  πιέζουν και διαρρέουν ανοησίες προωθώντας την πατερναλιστική και βλακώδη θέση τους, αποσκοπώντας στον περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας των Ευρωπαίων πολιτών, ο κεντρικός τραπεζίτης της Bundesbank αποτελεί σταθερή αξία. Ο Dr Jens Weidmann, συνεχίζοντας τη σπουδαία παράδοση των προκατόχων του, είναι ο προστάτης-άγιος της νομισματικής σταθερότητας και της οικονομίας της αγοράς. Καταθέτοντας πρόσφατα μια μελέτη 22 σελίδων*, όχι μόνο υπερασπίστηκε τη χρήση των μετρητών αλλά και εξέφρασε τις αμφιβολίες του κατά πόσο η απόσυρση του 500ευρου θα έπληττε τη δράση του οργανωμένου εγκλήματος. Μαζί του -λογικά- θα συνταχθούν και οι πλούσιες χώρες της βόρειας Ευρώπης που έχουν αντιταχθεί στην ηλιθιότητα του εξαναγκασμού.
*http://www.wsj.com/articles/bundesbank-president-criticizes-push-to-abolish-500-note-1456324844

Από τη σκοπιά της αγοράς: Όσοι εξακολουθούν να φοβούνται ή να ανησυχούν, μπορούν να μετατρέψουν τα χαρτονομίσματα των 500ευρω σε bitcoins και έπειτα να τα καταθέσουν σε τράπεζες που ανοίγουν λογαριασμούς σε μη κατοίκους. Μια από αυτές είναι η Number26 με έδρα το Βερολίνο, θυγατρική της Wirecard Bank AG  η οποία εποπτεύεται από την Βafin. Η συγκεκριμένη τράπεζα, όπως και όλες οι ομοειδείς, εκδίδει χρεωστικές κάρτες, χορηγεί IBAN και παρέχει δωρεάν εφαρμογή για έλεγχο του λογαριασμού μέσω κινητού τηλεφώνου. Η μεταφορά κεφαλαίων μπορεί να γίνει και χωρίς τη διαμεσολάβηση ψηφιακών νομισμάτων, με τον περιορισμό των 500 ευρώ ανά μήνα. Παράλληλα, με τη μέθοδο της μετατροπής σε bitcoin, δίδεται η δυνατότητα “απεγκλωβισμού” 20.160 ευρώ ετησίως  από το τραπεζικό σύστημα (4*420*12) και η αποστολή τους σε σίγουρες και αξιόπιστες τράπεζες άλλων χωρών, που τα ταμεία εγγύησης καταθέσεων έχουν κάτι περισσότερο από αέρα κοπανιστό.

Αν κάποια στιγμή τα επόμενα 5-10 χρόνια το νόμισμα των 500 ευρώ καταργηθεί, θα έχει προηγηθεί χρονικά το κλείσιμο μιας ή δύο ελληνικών τραπεζών, απόρροια της οικονομικής πορείας της χώρας. Άρα, τα λεφτά στο στρώμα δεν κινδυνεύουν σε αντίθεση με τα λεφτά στις τράπεζες.

Επίσης, το ζήτημα της κατάργησης πρέπει να μας δώσει ένα σημαντικό μάθημα: Τα χαρτονομίσματα του Ντράγκι, τα οποία χρησιμοποιούμε και αποταμιεύουμε, δεν είναι δικά μας αλλά δικά του. Μπορεί, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, να μας τα πάρει προβάλλοντας διάφορες ανόητες δικαιολογίες. Καθ’ υπερβολή, ο κεντρικός τραπεζίτης  δικαιούται να μετατρέψει τους κόπους μιας ζωής σε κομφετί.

Ποιος μπορεί να εμπιστευτεί ένα τέτοιο νόμισμα και την ηγεσία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας;

Συντάκτης Άρθρου: Αναρχοφιλελεύθερος


Subscribe to our newsletter

Το “δίλημμα του φυλακισμένου”* είναι μια εφαρμογή της θεωρίας παιγνίων που αναφέρεται στην αλληλεπίδραση ατόμων ή ομάδων που ανταγωνίζονται, προκειμένου να μεγιστοποιήσουν το όφελός  τους και να πετύχουν το στόχο τους.
* https://el.wikipedia.org/wiki/Το_δίλημμα_του_φυλακισμένου

Ας προσαρμόσουμε το παράδειγμα στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα και στις φυλακισμένες καταθέσεις. Ας υποθέσουμε ότι 10 άνθρωποι διαθέτουν καταθέσεις στην Default Bank για την οποία κυκλοφορεί μια αρνητική φήμη. Αν οι 5 από αυτούς κάνουν εκτεταμένες αναλήψεις, αργά ή γρήγορα οι υπόλοιποι 5 θα αντιμετωπίζουν αυξημένους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων (capital controls) εξαιτίας της αυξημένης εκροής, ενώ ενδέχεται να επιβαρυνθούν με απώλεια καταθέσεων εφόσον απαιτηθεί. Μάλιστα, η απώλεια θα είναι μεγαλύτερη καθώς η ζημιά θα επιμεριστεί σε λιγότερους καταθέτες. Σε κάθε περίπτωση όσο πιο γρήγορα αντιδράσουν οι πρώτοι παίχτες τόσο περισσότερο εγκλωβίζονται και κινδυνεύουν οι δεύτεροι. Ποια η πιθανότητα να υπάρξουν αλτρουιστές που δεν θα προβούν σε αναλήψεις ώστε να “πονέσουν” όλοι λιγότερο; Στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι παίχτες δεν αποφασίζουν για τα πάντα καθώς η ανάγκη ανακεφαλαιοποίησης μιας τράπεζας και το bail-in, σχετίζεται κυρίως με τις αποφάσεις των πολιτικών και την αποτελεσματικότητα των τραπεζιτών.

Αλλά το ερώτημα παραμένει. Πώς θα πρέπει να αντιδράσει κάποιος σε μια αρνητική φήμη ή στην ανακοίνωση αρνητικών ειδήσεων για το τραπεζικό σύστημα; Από τη οπτική του παίγνιου η ορθολογική απόφαση θα πρέπει να είναι η ταχεία ανάληψη καθώς, ακόμη και αν η φήμη δεν είναι σοβαρή, δεν μπορεί κάποιος να είναι σίγουρος για το πως θα εκλάβουν το ίδιο μήνυμα οι “ανταγωνιστές” του. Το παιχνίδι δεν παίζεται σε σχέση με τη σοβαρότητα της απειλής αλλά με την ψυχολογία των άλλων.

Καλώς ή κακώς, ο Γιάνης Βαρουφάκης είχε δίκιο σε κάτι*: Στην Ελλάδα, τα ευρώ έχουν άλλη αξία όταν είναι εντός και άλλη όταν είναι εκτός τραπεζικού συστήματος. Ας το αναλύσουμε με διαφορετικό τρόπο. α) Κόστος ευκαιρίας. Η κατάθεση προθεσμίας σε ελληνική τράπεζα όχι μόνο αποφέρει ελάχιστο κέρδος αλλά ενέχει τρομερό κίνδυνο, κάτι που ασφαλώς αντίκειται στην αρχή των ορθολογικών αποφάσεων. Όταν για παράδειγμα η αγορά αμοιβαίων κεφαλαίων, πολύτιμων μετάλλων και χρεογράφων προσφέρουν σημαντικές ευκαιρίες αποδόσεων, τα εγκλωβισμένα χρήματα δημιουργούν ζημία ίση με το δυνητικό κέρδος αυτών των τοποθετήσεων. β) Αγοραστική δύναμη. Στην περίπτωση μιας σημαντικής απώλειας κεφαλαίου π.χ λόγω bail-in, ο καταθέτης χάνει ουσιαστικά τον όγκο των αγαθών ή των ευκαιριών που θα μπορούσε να αποκτήσει. γ)Μετατροπή νομίσματος. Είναι απολύτως προφανές ότι, χωρίς να έχει βγει η Ελλάδα από το ευρώ, όσοι επιχειρηματίες φυγάδευσαν τα λεφτά τους από τη χώρα μπορούν να “κινήσουν” τις επιχειρήσεις τους πολύ καλύτερα έναντι των ανταγωνιστών τους που δεν προνόησαν. Σε βάθος χρόνου ενδέχεται οι πρώτοι να απορροφήσουν τους δεύτερους. Το όφελος των πρώτων θα εκτοξευτεί αν η χώρα αλλάξει νόμισμα κάτι που οικονομικά είναι πιθανό.
*http://tvxs.gr/news/ellada/baroyfakis-i-ellada-meta-ta-capital-controls-exei-parallilo-nomisma

Το bitcoin μπορεί να προσφέρει λύσεις. Αν και τις τελευταίες ημέρες υπήρξε αξιοσημείωτη σταθερότητα στην τιμή του, είναι προτιμότερο να χρησιμοποιηθεί ως “μέσο διαφυγής”: Τα χρήματα μετατρέπονται σε bitcoin και μεταφέρονται σε ανταλλακτήριο εκτός Ελλάδος. Εκεί πωλούνται και τα κεφάλαια πιστώνονται στον λογαριασμό του ανταλλακτηρίου. Από εκεί και ύστερα υπάρχει πληθώρα επιλογών: α)Αποστολή σε τραπεζικό λογαριασμό ευρωπαϊκής τράπεζας που ανοίγει λογαριασμούς σε μη κατοίκους, β) Aγορά πολύτιμων μετάλλων και αποστολή τους στον τόπο κατοικίας του αγοραστή ή σε ειδικούς χώρους φύλαξης και γ) Άνοιγμα λογαριασμού σε πλατφόρμα συναλλαγών για αγορά χρεογράφων και άλλων πιστωτικών τίτλων.

Το bitcoin είναι η ιδανική λύση για την αποφυγή των capital controls, όπως αναφέρεται και στο ebook του Princeton:

“To bitcoin παρέχει ένα πολύ εύκολο τρόπο, κάτω υπό ορισμένες συνθήκες, για να νικηθούν οι έλεγχοι κεφαλαίων. Κάποιος μπορεί απλώς να αγοράσει bitcoins με το κεφάλαιο που διαθέτει στο εσωτερικό της χώρας, να τα μεταφέρει ηλεκτρονικά εκτός αυτής, και στη συνέχεια να τα πουλήσει προκειμένου να ανακτήσει το χρηματικό του κεφάλαιο ή να αγοράσει κάτι. Αυτό θα του επιτρέψει να μεταφέρει το κεφάλαιο ή την περιουσία του από μέσα προς τα έξω και αντίστροφα από έξω προς τα μέσα.”

Ασφαλώς υπάρχουν αρκετοί που είτε φοβούνται είτε δεν εμπιστεύονται τη νέα τεχνολογία και αυτό τους οδηγεί στην διακράτηση μετρητών, τα οποία δέχονται την επίθεση του καταρρέοντος οικονομικού συστήματος

Ο πόλεμος κατά των μετρητών είναι ένας πόλεμος κατά της οικονομικής ελευθερίας του ατόμου. Κυριαρχεί η άποψη “εφόσον δεν έχετε τίποτα να κρύψετε δεν πρέπει να φοβάστε το πλαστικό χρήμα”. Με την ίδια λογική όμως ισχύει και κάτι άλλο: “Εφόσον δεν είστε παιδεραστές γιατί έχετε κουρτίνες στο υπνοδωμάτιό σας;”

Οι πολέμιοι των μετρητών στην Ελλάδα

Από τη μία, μέρος των πολέμιων αποτελείται από συνδικαλιστές των τραπεζών. Με τις συγχωνεύσεις, το κλείσιμο κάποιων τραπεζών ή την μείωση των τραπεζικών κερδών, οι υπέρογκοι μισθοί, οι κρυφές και φανερές παροχές, οι αργομισθίες και οι συντάξεις στα 50, θα τελειώσουν. Αυτό το γνωρίζουν καλά και ελπίζουν ότι οι χρεώσεις του πλαστικού χρήματος θα διατηρήσουν τα ζόμπι στη ζωή. Οι συνδικαλιστές των τραπεζών συνεννοούνται με τους συνδικαληστές άλλων “χώρων” που διαθέτουν προσβάσεις στην κυβέρνηση, εφόσον δεν διαθέτουν οι ίδιοι. Το παρασιτικό σύστημα λειτουργεί ως λόμπι, με προφανή στόχο την εξυπηρέτηση των συμφερόντων του, θέτοντας σε κίνδυνο την περιουσία και την οικονομική ελευθερία των ατόμων. Είναι αμφίβολο αν η μοιρασιά γίνεται με το σύστημα 4-4-2 ή αν έχει εφευρεθεί κάποιο νέο “σύστημα”.

Από την άλλη, η μείωση του αριθμού των τραπεζών θα μειώσει την διαφήμιση προς όλα τα ΜΜΕ, έντυπα και ηλεκτρονικά. Σε κάποια από αυτά εργάζονται άνθρωποι που προέρχονται από τον τραπεζικό κλάδο, από τον οποίο συνεχίζουν να  έχουν απολαβές, ενώ κάποιοι εξ αυτών τοποθέτησαν χρήματα στις αυξήσεις κεφαλαίων. Η πίεση για τη χρήση του πλαστικού χρήματος “φοράει” την προβιά της μάχης κατά της φοροδιαφυγής, αλλά υποστηρίζει έμμεσα ή άμεσα τα οικονομικά συμφέροντα των ιδίων. Κυριαρχεί συχνά η πίστη, ότι αν επιστρέψουν οι καταθέσεις στις τράπεζες και επιβληθεί η χρήση καρτών, οι διοικήσεις των τραπεζών θα είναι σε θέση να αναχρηματοδοτήσουν τα δάνεια των υπερχρεωμένων μέσων ενημέρωσης, ενώ, θα γίνει δυνατή η διανομή μερισμάτων στους επενδυτές.

Έτσι, δημοσιογράφοι συγκεκριμένων μέσων, προσπαθούν με ανόητα δημοσιεύματα να πιέσουν ανθρώπους να χρησιμοποιήσουν επιχειρήσεις (τράπεζες) που αντιμετωπίζουν προβλήματα βιωσιμότητας, χωρίς παράλληλα να υπάρχει κάποιο ταμείο εγγύησης καταθέσεων. Σε κάθε περίπτωση, η οικονομία της αγοράς βασίζεται στην οικειοθελή συνεργασία και όχι στον εξαναγκασμό προκειμένου να επιβιώσουν αποτυχημένοι επιχειρηματίες, παρασιτικοί συνδικαλιστές και ανίκανα “golden boys”, θέτοντας παράλληλα σε κίνδυνο την περιουσία (μικρή ή μεγάλη) του καθενός. Σε αυτό πρέπει να συνυπολογίσουμε τα εκτρωματικά ηλεκτρονικά συστήματα προστασίας των τραπεζών τα οποία κατέρρευσαν σε μια(;) πρωτόγονη επίθεση από χάκερς. Τι θα γινόταν αν δεν υπήρχαν εναλλακτικοί τρόποι πληρωμής και τα συστήματα των τραπεζών ήταν off-line για καμιά εβδομάδα;

Το δίλημμα του φυλακισμένου καταθέτη δεν είναι παιχνίδι διότι οι αριθμοί και η οικονομική πραγματικότητα της Ελλάδας δεν προσφέρονται για διασκέδαση.

Συντάκτης Άρθρου: Anarxofileleutheros